Welkom » Amerika 2011 » Week 1

Week 1

 

Donderdagavond 2 juni kon het feest beginnen. Na een gezellige bbq bij Marcel en Conny vertrokken we om 21.30 uur naar Ibis-hotel bij Schiphol. Daar aangekomen meteen naar bed. De volgende morgen met de shuttlebus naar Schiphol. En inderdaad, die heeeeeele lange rij mensen moesten allemaal inchecken voor Amerika. Wat heerlijk als je dan, heel kak, met een membercard er voorbij kunt naar de businessclass-balie. Dat scheelde heel veel tijd. Daarna douane, heel ver lopen, security, kort samengevat: weinig tijd voor het ontbijt. Jammer hoor. Bij de overstap in Minneapolis verliep ook alles soepel, vriendelijke(!!!) douane en tijd voor koffie. Dan het laatste stuk. Het vliegtuig ging kreunend de lucht in en veel turbulentie: dat zo’n ding het houdt! Om 17.00 uur plaatselijke tijd, 8 uur vroeger dan in Nederland, kwamen we in Denver aan. Met de shuttle naar het hotel en nog even een wandelingetje gemaakt door de ongezellige omgeving, gegeten in een restaurant en vroeg naar bed. Afgedraaid, en hoofdpijn vanwege de hoogte. Bij iedere kleine inspanning lopen we te hijgen. Denver heet niet voor niets the Mile-high city.


Dag 2


Na een nacht vol jet-leg-onrust was Leo al weer vroeg aan de wandel, het slapen gaat mij, zoals gewoonlijk :) beter af. Maar toch al vroeg klaar voor het ontbijt: zeer sober, maar het vult, denken we dan maar. Om 11.00 uur werden we opgehaald door een busje van Road Bear en naar de camper gebracht: wauw, wat een joekel! Gewoon aso! Na alle administratieve rompslomp en uitgebreide uitleg over het functioneren van de camper konden we vertrekken. Heel lang en heel breed de weg op! De plannen moesten al meteen aangepast worden, maar ja, daar zijn plannen voor, want de Ridge Trail Road door het Rocky Mountain National Park was nog gesloten vanwege de vele sneeuw. Dat was enerzijds een teleurstelling want het moet een hele mooie route zijn, anderzijds: wel een aantal hele hoge passen (ruim 3700 m) en we lopen nog steeds te hijgen.
Dus na voor een paar dagen boodschappen ingeslagen te hebben zijn we op weggegaan naar Estes Park om vandaar uit toch nog een eindje het RMNP in te gaan. De rit ging voorspoedig al was het even wennen aan het rijden met zo’n grote camper (wel iets anders dan we gewend zijn) en het wegdek werkte ook niet mee. Bij Estes Park meteen naar een Visitor Center om informatie over de weg en de dame aldaar vertelde dat we toch nog een eind het park in konden. Aangezien het al te laat was hebben we een klein rondje gedaan en gaan we morgen tot de sneeuw. Meteen al heel veel elks (elanden) gezien en prachtige uitzichten op de besneeuwde bergen, echt heel mooi. Onderweg ook nog een bord gezien van een kerk en een mevrouw in een souvenirwinkel was zo vriendelijk om voor ons te informeren hoe laat er morgen een dienst is. Dat is om 9.00 uur, een mooie tijd, we zijn hier toch vroeg wakker.
Na deze mooie tocht zagen we een camping en zijn er maar meteen gaan staan. Nog even in het zonnetje, de koffers uitgepakt, en de boodschappen opgeruimd. En terwijl we zo bezig zijn komt er een dier langs, in Afrika noemen ze die een honeybatcher, geen idee hoe hij hier genoemd wordt, maar volgens mij is het een soort das. Ook al een squirrel gezien, leuk hoor. Nu nog eten, koffie en naar bed. Dat tijdverschil voel je!

 

Dag 3

 

Vanmorgen op tijd opgestaan om naar de kerk te gaan. In het toiletgebouw een gesprekje met een Amerikaanse dame gehad en zij vroeg of ik de hoorn ook gehoord had. Natuurlijk niet, ik heb geslapen, jammer! Want er wordt op een hoorn geblazen (of getoeterd, geen idee wat het was, zoals gezegd: ik sliep) als er een beest gesignaleerd wordt, b.v. een beer, in de hoop dat hij schrikt van het geluid en er vandoor gaat. Nee hè, komt er eens een beer, slaap ik…..
Om 9 uur waren we in de kerk, de United Methodist Church, gelukkig kunnen vinden. Mooie dienst, hartelijke mensen! Natuurlijk tig keer: where are you from? En natuurlijk heeft iedereen wel kennissen of familie ‘in de buurt van Amsterdam’. Wat ook opviel: wij hebben nog steeds lucht tekort, maar de dominee ook, iedere zin een paar keren happen. De kerk stond op ongeveer 2500 m hoogte, met prachtig uitzicht op de bergen. Er werd avondmaal gehouden, mooi om mee te maken hoe het in andere gemeentes gevierd wordt. Hier kwamen de mensen rij voor rij naar voren en knielden op een lange knielbank, waarna iedereen persoonlijk met naam aangesproken werd bij het aanreiken van het stukje brood waarna men het stukje brood in een beker met sap (dacht ik) moest dopen. Heel indrukwekkend, al die knielende mensen!
Na een kopje koffie naar de sneeuw gereden. Bij de gate van het park vertelde de ranger dat een half uur eerder weer een stuk van de weg vrijgegeven was, waardoor het, ondanks de sneeuw, toch mogelijk was om op de hoogste punt te komen: 3715m. Wat een sneeuw en wat een uitzicht. Alle superlatieven waren van toepassing: ongelofelijk, onwerkelijk, sprookjesachtig enz, maar ja, ook koud! We zijn gereden tot de weg geblokkeerd werd, bij Alpine Visitors Center, soms tussen hele hoge muren van sneeuw door! Na een aantal foto’s weer omgedraaid en terug gereden. Beneden, nog altijd hoog genoeg voor ademhalingsproblemen, was de temperatuur heerlijk. Uiteindelijk op een camping bij Cheyenne in de zon gezeten en lekker nog even gelezen (en ons zitten verbazen over de campers die je hier ziet). Wat de grootte van de camper betreft, die is ongeveer 8.50 m lang. Toen wij hem voor het eerst zagen dachten we: wat een joekel! Als we nu op een camping komen mompelen we zachtjes dat die kleine inderdaad van ons is :). De camping waar we nu staan ligt aan de snelweg, hopen dat het slapen vannacht gaat lukken (en dat we niet weer een beer missen :)). Ik sluit af met een citaat van Lisette en Henrico: ik zeg: truste!

 

Dag 4


Vanmorgen vroeg wakker. Behalve de snelweg die langs de camping liep was er aan de andere kant een spoorlijn met goederentreinen. En toeteren die dingen! Zodoende lekker vroeg ontbeten en eerst maar naar de Wall-Mart voor boodschappen. De gehuurde tuinstoelen zitten voor geen meter en voor weinig geld dus even een nieuwe gekocht. Om 9 uur vertrokken richting the Black Hills in South Dakota. Eerst een stuk Interstate om op te schieten (lukt prima, goede weg, weinig verkeer, constante snelheid van 70 mile per uur) en daarna meer binnenwegen. Onderweg wilden we even lekker een tijdje pauzeren en in de zon zitten, maar daar was het echt veel te warm voor. Dus maar verder rijden met airco. Om 14.00 uur al bij Wind Cave NP en maar meteen een tocht door het park gemaakt. Al snel een paar forse buffalo’s ontdekt. Verder veel prairie dogs, pronghorns en burros (soort ezels). Via Custer State Park, waar de ranger bij de ingang vertelde dat het 90 graden F (32,5 C) was en ons hielp met het reserveren van een camping in het park. Bij de ingang van dit park liep een grote kudde buffalo’s waarvan sommige kleintjes bij zich hadden. Bij een Visitors Center werd ons uitgebreid uitgelegd wat er vroeger door de indianen met de (met pijl) geschoten beesten gedaan werd. Werkelijk niets werd weggegooid, alles van het beest werd gebruikt, om te eten en om gebruiksvoorwerpen van te maken. Van heel fijngemalen poep werd zelfs babypoeder gemaakt! Echt heel interessant om te zien en te horen. Er lag zelfs een gedroogde maag wat als soort tas gebruikt werd, of om eten in klaar te maken. Echt heel inventief!
Na de rondrit gingen we naar de camping, ook in het park. Heel mooi te midden van de natuur gelegen. We waren er nog maar net toen er een forse bui kwam, met zelfs wat hagelstenen, onweer en windstoten. Gelukkig maar kort en daarna weer lekker naar buiten. Puzzelen wat we morgen gaan doen en verder lekker uitrusten, want het was vandaag een lange reis!



Dag 5


Onrustige nacht: harde wind en dankzij de soepele vering van de camper leek het alsof we op zee zaten, van links naar rechts enz. Weer fijn op tijd gestart en zodoende waren we al om 8.30 uur in het Visitor Center om te informeren of we met de camper de Needles Highway en de Iron Mountain Road konden rijden. Nee dus, er zitten een aantal tunnels in deze routes en die zijn te smal voor de camper. Dan maar op zoek naar een guided tour, maar die was om 7.30 uur al gestart. Uiteindelijk kwamen we op een camping terecht waar auto,s verhuurd werden, maar helaas, een auto huren gaat als niet-amerikaan in South-Dakota niet. Maar de mevrouw van de camping wist weer iemand enz. Uiteindelijk werden we om 11.00 uur van die camping opgehaald door een gids met een busje voor een geweldige tocht. De Needles Highway is echt prachtig, met geweldige rotsformaties. En die tunneltjes, echt lachen! Smal en laag, gelukkig dat men gezegd had dat het met de camper niet te doen was, anders hadden we dus echt een probleem gehad! Maar het was fantastisch. Onze gids wist heel veel te vertellen, o.a. over de vele dode bomen die we zagen. Wij dachten: zeker afgebrand, maar deze ramp wordt veroorzaakt door de z.g. bugs, kleine beestjes, die de dood van de bomen veroorzaken. Een triest verhaal, het gaat echt om gigantisch veel bomen.
Onderweg nog een kleine aanrijding terwijl we net in een souvenirwinkel waren, daarvoor moesten we wachten op de politie. Gelukkig ging dat buiten ons om, dus we hebben heerlijk in de zon gezeten. Nog steeds een flinke wind, maar de temperatuur was heerlijk. Na deze stop naar het Mount Rushmore National Monument (hoofden van 4 presidenten van Amerika uitgehouwen boven in een berg). Vanuit de verte zagen we het al, wat indrukwekkend. We hebben er rondgelopen, een info-filmpje gezien en toen weer verder naar het Crazy Horse Memorial. Dit vonden we eigenlijk nog indrukwekkender, omdat het lijkt op een droom die onuitvoerbaar is. Zo’n groot monument ter herinnering aan de indianen, net als Mount Rushmore, maar dan nog veel groter, en nog lang niet af! Dan moet je er toch echt in geloven! Onze kleinkinderen zullen misschien nog meemaken dat het af komt.
Eindelijk tijd om weer naar de camping te gaan, pas om 20.00 uur waren we weer terug, bek-af, maar heel voldaan, het was geweldig!
Intussen is de wind gaan liggen en hopen we op een goede nachtrust, want morgen wacht ons, al weer, een lange tocht.
*Even nog een aanvulling: in de Black Hills, waar we nu dus zijn, is erg mooi gesteente te vinden o.a. rose quarts, maar ook mica. Onze gids heeft een paar stukjes voor ons gevonden, echt heel vreemd om te zien dat dat van stenen afkomt!

 

Dag 6

 

 Vanmorgen eerst heerlijk buiten in de zon ontbeten. Iedere camperplaats op een camping heeft een picknicktafel met banken, dus dat is erg makkelijk. En als je zo lekker zit ga je toch wat later weg dan de bedoeling was, maar om 9 uur gingen we dan toch weg, richting Cody. Eerst maar een korte route naar de Interstate, daarna een snelle route op de Interstate en daarna een mooie route via wegnr 14, dus van alles wat. Tot de 14 ging het vlot, dus we dachten lekker op tijd aan te komen in Cody. Niet dus. Toen we de 14 opgingen (we zijn dus inmiddels weer in Wyoming) moesten we een flinke pas over. Dat is natuurlijk mooi, maar het begon meteen met een dikke mist. Dus weg uitzicht. Des te groter de verrassing toen we boven kwamen, op zo’n 2500 meter: wat een sneeuw en jawel, zon! Genoten hebben we van dit deel van de route, geweldig. Na deze pas splitste de weg in 14A en 14B. De A was gesloten, vast i.v.m. de sneeuw, dus de B gevolgd. Zo kwamen we in het Big Horn National Forest, met prachtige rotspartijen. Onderweg gestopt bij de Shell Falls, een canyon waar een flinke beek doorheen stroomde en flinke watervallen maakte, indrukwekkend, jammer dat je dat geluid niet op de foto vast kunt leggen. We hebben daar even rondgewandeld, er was een kleine route uitgezet van ongeveer 20 minuten, en zeiden steeds: wat mooi, geweldig, fantastisch, prachtig en dat herhaalde zich steeds weer! Helaas zagen we tussen de rotsen door in de verte al een heel donkere lucht aankomen en we waren nog maar net weer op pad of het begon heftig te waaien, te regenen en te onweren. Toch kwamen we met zon aan op een camping in Cody, maar pas om 18.15 uur, want dankzij alle foto-stops en geniet-momenten deden we er toch langer over dan gedacht, maar ach, we hebben vakantie (zei ze na een rit van dik 9 uur :)). Morgen wordt de afstand niet zo groot, fijn rondrijden door het Yellowstone Park, ik verheug me er heel erg op!
Terwijl ik dit dagelijkse stukje tik is Leo aan het koken, heel hollands: bloemkool! Verder eens even lekker in een boek (ereader) duiken vanavond!!!! Relaxen!!!
 
 
Dag 7
 
Na een zeer koude nacht toch in de zon kunnen ontbijten, frisjes, maar het was te doen. Daarna nogal wat tijd verdaan met boodschappen doen en tanken, zodoende kwamen we pas rond de middag aan bij de ingang van het Yellowstone Park. Meteen klimmen, de sneeuw in. Prachtige uitzichten met overal sneeuw-toppen. Op het Yellowstone Lake dreven besneeuwde ijsschotsen en op even begon het zelfs te sneeuwen. Bij Fishing Bridge gestopt om een camping te bespreken, het werd de Bridge Bay Camping, maar een paar mile verder. Daarna naar het Visitor Center, waar we, voor het uitstappen, toch maar even sokken en jassen aandeden, wat was het koud! Dit hadden we niet verwacht toen we de reis planden, en dus hebben we geen mutsen en handschoenen bij ons. Brrrrr! Informatie over de routes in het Park opgehaald en een kaart met foto’s van de dieren die je hier kunt tegenkomen. Daarna weer de camper in. Vandaag de zuidelijke loop gedaan, naar de Old Faithful. Al snel zagen we veel auto’s aan de kant van de weg staan en ja hoor: een BEER! Een echte! Wauw! Mijn dag was al goed. Terwijl ik aan het fotograferen was kwamen er 2 parkrangers om op te lettten of de mensen niet te weinig afstand van de beer hielden. Hij zag er heel lief en aaibaar uit, maar ja! Na veel foto’s (in de hoop dat er wat goeds bij zou zijn) weer verder. Bij West Thumb wilden we bij een paar geijsers kijken, maar de trail was afgezet want er liepen elk met jongen en daar mogen geen mensen bij. Elk houden hun jongen een aantal weken verborgen, we hebben van een afstand nog gekeken of we wat zagen, maar niet dus. Dan maar door naar de Old Faithful. Wat een drukte daar, duidelijk een toeristische attractie, en een attractie was het! Geweldig! Rond de Old Faithful, een hele grote geijser die zeer regelmatig tot uitbarsting komt, was een trail uitgezet langs allerlei warmwaterbronnen en geijsers. Wat een belevenis, onvoorstelbaar mooi! Overal waar je keek was stoom en uitbarstingen. Ook prachtige kleuren rond de poelen door de mineralen. Het was streng verboden om naast de trail te lopen want de grond is er soms zo dun dat er spontaan heet water doorheen komt met alle gevolgen van dien. Om 17.46 werd de uitbarstind van de Old Faithful verwacht dus rond die tijd waren wij ook daar aanwezig. Met nog zo’n paar honderd andere mensen zaten we op banken te wachten. Heel grappig, soms kwam er wat stoom uit die geijser en iedereen dacht: nu komt het, en dan gingen alle fotocamera’s omhoog. En dan gebeurde er verder niets en gingen alle camera’s weer omlaag. Als dat zich een aantal keren herhaalt gaat dat toch op je lachspieren werken! Maar uiteindelijk, iets na 17.46 uur (hij krijt 10 min. speling) kwam de uitbarsting. Het water, zo’n 14.000 tot 32.000 liter, spuit dan zo’n 30 tot 55 meter omhoog, ongelooflijk! Een geweldig gezicht, en ook de regenboog verscheen nog in het water, je weet niet wat je ziet, fantastisch. En na een paar minuten zakt het water weg en blijft er een stoomwolk over. Dit herhaalt zich ongeveer iedere 1,5 uur, heel bijzonder. Na nog wat in het Visitors Centrum rondgekeken te hebben zijn we weer verder gegaan, het was al 18.30 uur, dus richting camping. Maar dat ging zo maar niet, er stak een kudde buffels over, en toen we weer een stel auto’s zagen staan zijn we ook maar weer uitgestapt. Eerst zagen we niets, dus even aan iemand gevraagd en die wees naar een heuvel waar 2 wolven liepen. Op een gegeven moment waren ze dicht genoeg bij om foto’s te maken, wauw! En even verder nog een paar beren, het kon niet op! Wat een geweldige dag! Toen naar de camping, een plekje in de sneeuw, geen stroom, en, om in stijl te blijven: bere-koud! We hebben een plaid gekocht omdat we het vorige nacht al zo koud hadden, en daar zijn we nu blij mee! Dit wordt kleumen!!!! Welterusten!