Welkom » Zuidelijk Afrika 2013 » Mozambique

Mozambique

23 en 24 juli (138 en 0 km)

Vandaag naar Mozambique. We hadden verwacht dat de grens ons veel tijd zou kosten, maar dat was appeltje-eitje. Natuurlijk wel gezeur om een fooi, daar zullen we aan moeten wennen want daar staat Mozambique om bekend. We zijn al gewaarschuwd voor politiecontroles, die vinden altijd wat en geven dan een boete, die meteen in eigen zak verdwijnt. Dat kan zijn omdat je een zonnebril draagt, of omdat je geen zonnebril draagt, ze zijn heel creatief in het vinden van overtredingen. We zullen het wel beleven! Rond Maputo, de hoofdstad, werd het heel druk en heel chaotisch, een echt mierennest, maar geweldig om te zien: volgeladen auto's, soms hoog opgestapeld met van alles en nog wat en soms staat een bakkie volgepakt met mensen, er wordt van alles verkocht langs de weg en alles gaat door elkaar heen. Het is flink opletten met het rijden. Bij de Rio Incomati moesten we overvaren, op een bezienswaardig pontje met een raadselachtig vaarschema, maar uiteindelijk kwamen we toch op camping Tan' n Biki, een duincamping (4x4 hadden we nodig) met prima voorzieningen en langs een kort pad kom je zo aan het strand van de Indische Oceaan. En alles alleen voor ons tweeën, want we zijn weer eens de enige gasten! Vanmiddag nog even aan het strand geweest en dat beviel zo goed dat we dat de volgende dag ook hebben gedaan! Bovendien voelen we ons hier superveilig: dag en nachten houden de honden van de campingeigenaar ons gezelschap: als we naar het toilet gaan, als we gaan wandelen, als we op het strand zitten en 's nachts liggen ze rond de camper, altijd 3 t/m 6 stuks!

 

25 en 26 juli (160 en 333 km)

Verder naar Bilene, kregen we als tip, het zou daar heel mooi zijn. Onderweg nog even boodschappen gedaan in een supermarkt en op de markt langs de weg. Steeds de enige blanken, vreemd om zo op te vallen. In Bilene bleek de camping zeer primitief, oud en vuil, jammer hoor. Maar het meer was inderdaad heel mooi, met een mooi strand. Een jongen die daar liep maakte voor ons twee kleine mandjes, een armband en een ring van kokosnotenblad. Toen we hem daar wat geld voor gaven kregen we ook nog een zak vol verse maracuja's, heerlijk. Toch de volgende dag maar weer doorgereden, zelfs een flinke afstand. Eerst in Macia nog een dongel gekocht voor internet, zijn we niet afhankelijk van de wifi op de campings, als dat er al is, en daarna eindeloos op de N1, een redelijke tweebaans asfaltweg, maar heel saai. Komt door alle dorpjes, dat geeft dan nog wat afwisseling, maar verder is het vooral een lange weg. Net voorbij de afslag naar Závora ligt een project dat we graag wilden bezoeken. Dit project wordt geleid door Koos van der Merwe, en heeft als doel om mensen werk te geven, en daarmee inkomsten, en ook de lokale boeren te helpen. Voor meer informatie kun je op deze pagina aan de rechterkant de knop 'project' aanklikken. We werden er zeer gastvrij ontvangen en tijdens de koffie/thee kregen we uitleg over het werk en daarna een rondleiding over het bedrijf. Na een heel hartelijk afscheid reden we even terug naar de afslag Závora en gingen richting kust. Na 17 km zandbak kwamen we op Závora Beach Lodge, waar ook een camping bij is. Daar vonden we een plek op een duin, pal aan zee, geweldig! Iedere plek heeft een rieten huisje (met verlichting) zodat je ook uit de wind kunt zitten.  Dit gaat lukken:)!

 

27 en 28 juli ( 0 km)

Waar vind je dit: ontbijt met uitzicht op het witte strand aan een blauwe oceaan met opspringende walvissen! Fantastisch! We hebben de hele ochtend alleen maar zitten kijken, zo onvoorstelbaar mooi! Terwijl wij zaten te genieten deed een vrouw onze was! Meteen ook maar besloten om hier nog twee nachtjes te blijven. Vanmiddag met een Zodiac-boot een Ocean Safari gedaan, de oceaan op om walvissen van dichtbij te zien. Zittend op de rand van de boot, met de voeten in een band op de bodem geschoven en ons stevig vasthoudend aan touwen, gingen we tegen de golven in: al snel waren we doornat, maar wat een belevenis om zo de walvissen van dichterbij te bekijken. We hebben er heel veel gezien, steeds als de schipper iets zag gingen we er full-speed op af. Wat een kolossen! Bonkend en soms bijna zwevend gingen we zo over het water. Foto's maken was onmogelijk, en om te voorkomen dat het toestel nat zou worden heb ik het maar opgegeven om het te proberen. Zodra je een foto wilt nemen is de walvis toch al weer onder water. Beter maar heerlijk rondkijken. Aan het eind zette de schipper met een vaart en een enorme klap de boot op het strand en konden we snel naar een warme douche. Dat was genieten!!! Na afloop nog even geskypt met het thuisfront: twee jarige kleindochters, daar moet je toch even bij zijn! Leuk ze (bijna) allemaal weer even te zien. Ook morgen blijven we nog een dagje hier, heerlijk relaxen en maandag weer verder.       

 

29 en 30 juli (93 en 90 km)

Via de zandbak weer terug naar de N1, richting Maxixe. Daar waren we al om 11.00 uur zodat we alle tijd hadden om het stadje te verkennen. De camping ligt tussen de N1 en de baai. Dus weer mooi uitzicht, maar helaas te veel wind om er van te kunnen genieten. Gezellig het stadje rond geslenterd en wat boodschapjes gedaan. De volgende dag naar de aanlegsteiger gelopen want we wilden met een dhow de baai oversteken naar Inhambane. Zo'n dhow, eigenlijk een grote roeiboot, primitief overdekt met een zeil en met buitenboordmotor, is een avontuur op zich, en wordt alleen gebruikt door de lokale bevolking, dus toen wij een kaartje wilden kopen (25 eurocent) begon de man te lachen en stak allebei zijn duimen omhoog. Hij kon het wel waarderen dat wij met zo'n bootje mee wilden. In de boot, waar zo'n 30 tot 40 mensen in gaan, zijn over de hele breedte planken aangebracht om op te zitten, maar je klimt ook van plank naar plank om verder in de boot te komen. Wij zaten vrij voorin en aangezien we tegenwind hadden leverde dat een nat pak op! Maar leuk om mee te maken. Het is een wonder dat die dingen blijven varen, en er hangen wel een soort reddingsdingen aan de zijkant van de boot, maar als je die bekijkt hoop je alleen maar dat je die niet nodig zult hebben! Het aanmeren aan de andere kant ging zodanig hard dat de eerste plank naar beneden knalde, waardoor het uitstappen wel vergemakkelijkt werd. In Inhambane rond gewandeld, koffie gedronken en alweer een markt bezocht. Er staat daar een nieuwe Rooms Katholieke kerk, naast de oude die het bekijken waard zou zijn maar beide waren gesloten. Verder konden we niet veel bijzonders ontdekken, dus we mochten vrij snel weer in de dhow. Omdat we om 14.00 uur al weer op de camping waren besloten we te vertrekken en vast een stukje van de volgende route af te leggen. Zodoende kwamen we om 17.00 uur aan in Morrungulo, aan de kust. Na het aanmelden bij de receptie (we waren alweer de enige gasten) ontdekten we dat we de vierde!!! lekke band hadden en toen we gingen verwisselen kregen we ook nog stortbui dus duurde het toch nog even voor we op een plekje stonden. Een plekje onder hoge palmbomen met grote kokosnoten en aan een bountystrand! Het waait nog steeds hard dus hopen maar dat er geen kokosnoot naar beneden komt, dat kon wel eens een deuk worden! We hebben de camper wel zo goed mogelijk neergezet dat we weinig risico lopen.

 

31 juli en 1 aug (266 en 0 km)

Nog even op het prachtige strand gekeken, waar we prachtige stenen/mineralen vonden. Helaas was het bewolkt en buiig, dus gauw verder richting Vilanculos. Daar wat rond gekeken, terrasje voor koffie, bank voor pinnen en naar de bandenreparatie. Dat was al een avontuur op zich: alles ging met de hand en heel primitief, we zijn benieuwd of de band heel blijft. Voor alle zekerheid nog maar even met de reserveband verder gereden naar Inhassoro. En ja hoor, daar waren ze, de potholes. We dachten al: waar blijven ze. De N1 veranderde bij Vilanculos van een goede tweebaansweg in een weg met wegvallende zijkanten en enorme putten in het midden, waar je elkaar nauwelijks kon passeren. Nu was er bijna geen ander verkeer, dus dat hielp, maar verder was het vooral zoeken naar de minst slechte route tussen de gaten door, wat een vreselijk weg. Dit bleef tot de afslag naar Inhasorro, we zijn benieuwd naar het vervolg van de N1. In Inhassoro weer een camping aan de oceaan. Helaas weer diverse buien op ons dak gehad. De volgende ochtend waren we getuigen van het binnenhalen van de visvangst. Met heel veel mannen werd er aan een touw getrokken en dat duurde wel een paar uur, dus wij zijn intussen gaan ontbijten. Toen we terug kwamen waren er ook al heel veel vrouwen bijgekomen, met teiltjes, om de vis op te halen, en kwam het net uit zee en werd met heel veel spierballen op het strand getrokken. Tot onze verrassing zaten er, behalve veel vissen en bladeren, ook drie enorme schildpadden in. Het net werd een stukje opengesneden en de kolossale dieren werden met vereende krachten weer in zee geduwd. Wat een prachtige beesten! De vis werd onder de belangstellenden verdeeld, gewogen en afgerekend, wat een heel chaotisch tafereel opleverde. Wij liepen er maar tussendoor en keken en fotografeerden. Een knul had door dat ik graag bijzondere beesten op de foto wilde zetten, dus iedere keer hoorde ik roepen: lady, lady, en dan had hij weer een bijzondere vis, een kreeft of een garnaal. Wij genoten, en iedereen was heel vriendelijk, we voelden ons heel welkom. En toen ik wat kleintjes een stickervelletje gaf hadden we meteen vriendjes en vriendinnetjes. Leuk om zomaar tussen de locals te belanden! Terug bij de camper even bij de receptie gevraagd naar een garage (eerst de benodigde Portugese woorden op internet opgezocht:)) want de rem van het rechterwiel blokkeerde steeds en dat vinden we niet zo'n veilig idee. De dame van de receptie belde meteen een monteur en binnen 10 minuten was hij bij de camper. Voor de reparatie moest het wiel er af en dat was precies de reserveband die we nog terug om moesten wisselen, dus dat dachten we meteen te doen. De gisteren gerepareerde band van de auto gehaald en ja hoor....lek! Dus die reparatie was niet afdoende geweest. De monteur nam de band meteen maar mee en, als het goed is, krijgen we die morgen (alweer)gerepareerd terug. We zullen er maar aan moeten wennen dat banden wisselen een regelmatig terugkerende bezigheid zal blijven!

 

2, 3 en 4 aug (358, 79 en 0 km)

We hadden de verhalen al gehoord: vanaf de Rio Save naar het noorden wordt in colonne gereden. Of niet. Een of twee maanden geleden is daar een aanslag gepleegd op een auto of een bus en daar zijn geen, 2 of 4 mensen bij omgekomen. Vandaar die colonne. Maar of dat nog steeds zo is? We gaan er maar op af en we zien wel. Zodoende arriveerden we om 10.30 bij de Rio Save. We waren de eerste en we moesten idd wachten op de colonne, tussen 14.00 en 15.00 uur zou die vertrekken. Wat rondgewandeld, fruit gekocht langs de weg, koffie op een terrasje. Dat gaat als volgt: je krijgt een pot oploskoffie, een pot suiker, een mok en een thermoskan heet water: zelfbediening! Intussen kwamen er meer auto's, o.a. twee met 8 Afrikaners, waarmee we gezellig gekletst hebben en nog meer koffie gedronken. Om 14.00 uur leven in de brouwerij: de vrachtwagens mochten opstellen voor controle (had dat niet eerder gekund?) en om 15.30 mochten ook wij aansluiten. De brug over, met z'n allen achter een legertank aan, voorzien van militairen met gewerenen. En toen was het absoluut chaos: op de tweebaansweg werd soms met 3 auto's naast elkaar gereden, er werd ingehaald ondanks al het geslinger langs potholes, en onbegrijpelijk: er kwamen ook tegenliggers!  Niet in colonne, dus het gevaar was kennelijk alleen van zuid naar noord en niet andersom. Een beetje terrorist kan daar zijn hart ophalen: een rij met ruim 100 auto's, dat is altijd raak. En die tank? Die leest dat pas de volgende dag in de krant, want die reed zover voorop, die hebben we nooit meer gezien! Het einde van de colonne hebben we nooit ontdekt, want je kunt daar niet anders dan de N1 volgen, dus onduidelijkheid alom. Iemand vertelde ons dat het waarschijnlijk een politiek verhaal is: er zijn binnenkort verkiezingen en de president staat er niet zo goed voor. Als hij iedereen kan overtuigen dat de situatie in het land niet veilig is, dan kan hij die verkiezingen uitstellen, wel tot twee jaar! En daarom moesten we dus uren wachten. Meneer de president: bedankt!

Een camping was ook nergens te vinden, uiteindelijk kwamen we om 20.00 uur aan in Inchope, twee uur in het donker gereden, tegen onze principes, maar het voelde niet onveilig. De camping zag er leuk uit, maar bleek oud en vies, dus de volgende ochtend gauw verder naar het Gorongosa Nature Reserve. Het eerste stuk asfalt, maar na de afslag naar de ingang van het park werd de weg gedurende 27 km hopeloos. De camping was heel mooi gelegen we konden meteen 's middags een drie uur durende gamedrive maken. We zagen alleen diverse soorten bokkies, apen en zwijnen, dus dat viel een beetje tegen. Tot de gids van een andere chauffeur hoorde dat er leeuwen gesignaleerd waren. Er op af, en ja hoor: een hele familie: vader, moeder en vier pubers, geweldig! We hebben daar zo maar een tijd staan kijken, indrukwekkend. Al met al duurde de gamedrive een uur langer, ook de gids kreeg er geen genoeg van.

En toen was het weer rustdag, heerlijk voor de camper, in de zon, met een boek. En ook rondlijken, want er lopen hier hordes apen, zowel blauwapen als bobbejanen. Je kunt je spullen niet alleen laten, maar het blijft leuk!

 

5 en 6 aug (521 km)

Over de eerste 27 km deden we 5 kwartier vanwege het slechte pad, daarna de N1 en de N6 op om via Chimoia naar Tete te rijden. We wilden eigenlijk oostelijk van het Gorongosa NP rijden, maar dat werd een grote omweg over onverharde wegen en veel onduidelijkheid, dus hebben we voor verstandig gekozen en minder spectaculair. Hoewel, 25 km voor Tete begonnen de potholes, en niet zo'n beetje. Al met al een lange rit, 521 km, maar eerder konden we geen camping vinden. Helaas bestonden de twee aangegeven campings in Tete ook niet meer, zodat we uiteindelijk op een parkeerplaats bij een lodge belandden, voorzien van veel muziek en botsautootjes en aan een drukke weg: hoera! Toppunt van ongezelligheid en slecht geslapen, dus de volgende dag weer vroeg op pad. De laatste Meticals omgezet in diesel en opweg naar Malawi. De laatste 120 km Mozambique waren vreselijk, wat een potholes. Soms wel meer dan 50 cm diep en verspreid over het hele wegdek. Al slingerend en hotsend kwamen we vooruit, een wonder dat de banden heel bleven. Soms was er even een paar honderd meter redelijk asfalt en dan precies als we wat meer vaart kregen: knal, daar gingen we weer! Het gebied waar we door kwamen was heuvelachtig, dus zagen we het tegemoetkomende verkeer de volgende helling af zigzaggen. Soms stonden we stil om te bedenken welk gat we zouden nemen, heel inspannend en vermoeiend. Ik weet nog wel een klus te bedenken voor al die mensen die hier de hele dag langs de weg zitten te zitten:)!

Dit was dus onze reis door Mozambique, lieve mensen en mooie stranden, maar ook heel veel troep langs de weg, weinig voorzieningen in het binnenland, en van de corrupte politie hebben we niet veel gemerkt! Op naar Malawi!

 

Als u in het linkermenu op Zuidelijk Afrika klikt, ontvouwt zich rechts een menu met Zuid Afrikaanse landen en vind u het knopje Malawi.